Çok pahallı bir şeydi telefon, herkesin evinde olmaz , evinde olana da ayrı bi hava atardı. Ev oturmalarınde konuşulan konuydu .. bey kaça maloldu u telefon ?

 Komşular gelir rica ederdi bi telefon etmek için . En fenası da evimizin numarası verilirdi akrabalara , telefon çalar ve bir komşuyu çağırmak gerekirdi. Bu görev de hep biz çocuklara düşerdi. -” kızıııım git bilmemne teyzeni çağır, telefonu var …”

Bir de şehirler arası aramak için 131 gibi bi numara arayıp istetiliyor sonra bağlanması için bekleniyordu saatlerce …

Ama yaşadığım ve hatırladığım iletişim anılarının en komiği şuydu..

Akşamın bir saati evimizde telefon yok . Bir motor sesi . Ardından kapı çaldı. Bir postacı.   -…Beyin evi mi ?

- Evet

-Postanede telefonunuz var . deyip motoruna binip gitti. Biz alel acele giyinip bir hayli uzak olan postanye yürüyerek gittk. Oturup beklemeye başladık . Sonra telefon çaldı. Teyzem, hatır sormak için aramış :)  Motorlu telefon diye bir hizmet :))) ama motor parasını da arayan ödermiş :)))